De ramen gaan open, het kleine huis

opent zijn ziel naar de jonge dag

en vangt de geuren en het wit gesuis

der stilte, nagebleven van de nacht.

Het ademt in de kamers, steen en bout

bewegen in hun innerlijk; het licht

dat in de stof zich een gestalte bouwt,

brengt leven en vergaan in evenwicht.

Ik loop langzaam van raam tot raam,

van horizon tot horizon,

een door het morgenlicht omarmde.

De dingen hebben nog geen naam,

zij staan zo koel en eenzaam in de zon

als eer de mens zich over hen erbarmde.

Maurits Mok